Nee, ik dacht dat je het fijn vond om hier te zijn. Dat is alles.
Ga je gang. Loop maar, het is al goed.
Ik zie je vanmiddag.
En ik hark die struiken zoals ze nog nooit aangeharkt zijn, dat beloof ik je.
Het spijt me van die tak. Er zaten zoveel appels aan.
Ik had die tak eigenlijk moeten snoeien, maar ik werd hebzuchtig.
Ben je hebzuchtig als je je gezin wilt voeden?
Waarom heb je een hekel aan me?
Waarom vraag je dat?
Wanneer ik dichtbij je kom, deins je achteruit.
Nee, dat doe ik niet. - Dat deed je wel.
Toen we de zaaiplantjes in de onderste rij aan het uitdunnen waren.
Hoe kan ik je nou laten zien wat ik doe als ik je niet mag aanraken?
Je probeerde me te zoenen.
Vera toonde nooit interesse voor de appels. Ze haat de boomgaard.
Dit is de eerste keer dat ik iemand ontmoet, die het begrijpt van de appels.
Sorry, het maakte me zo blij.
Dat geeft niets.
Nee, niet. Ik vermoed dat het gedoe met de appels slechts woorden voor je zijn.
Als je niet echt mijn genot kan delen...
Dat kan ik wel.
Vera wil dat ik appels pluk van bomen die nog maar net in de grond staan.
Dingen kosten tijd. Dat is liefde.
Zien wat ze nodig hebben en die behoeften respecteren.
Als iemand dat begrijpt, dan ben jij dat. Tenminste, dat dacht ik.
Dat begrijp ik ook.
Maar je deinst terug wanneer ik dichtbij kom.
Waarom vind je mij zo weerzinwekkend? - Ik vind je niet weerzinwekkend.
Wees niet boos.
Het spijt me dat ik aan je twijfelde. Dat zal niet weer gebeuren.
Dat beloof ik je.
Als ik jou was zou ik die belofte niet maken.
Toen je mij ontweek, kwam er een gedachte bij me op...
waar ik me voor schaamde. Een gedachte waarvoor je mij zou haten.
Ik zou jou nooit haten, nooit.
Wat?
Ik heb jou niet eerlijk behandeld. Het geeft niet dat je kwade gedachten hebt.
Ik heb je willen aangeven.
Ik heb je willen chanteren, zodat je me zou respecteren.
Betekent het zoveel voor jou? Dat doet het, nietwaar?
Je bent erg eenzaam geweest hier, hè?
Je hebt niemand gehad om je te troosten en ik zou je om vergeving moeten vragen.
Nog steeds vrienden?
Sorry, sliep je? - Nee.
Wil je dat ik wegga? - Nee, ik rustte alleen wat uit.
Vreselijk veel te doen hier in Dogville, ondanks dat er van niemand iets hoeft te gebeuren.
Jason wil de hele tijd op mijn schoot zitten.
Ik vind dat je geweldig werk doet.
Jij geeft ons allemaal zoveel. Wat McKay zei...
De spijker op z'n kop.
Hij probeerde zijn handen op mijn knie te leggen.
Hij is toch blind. Waarschijnlijk een ongelukje.
Ma Ginger werd boos omdat ik over het grindpad rende.
Mooi. Op mij wordt ze ook boos,
wat dus inhoudt dat je nu één van ons bent.
Jij hebt alles door, nietwaar?
Ik zal je één ding zeggen, ik val binnen twee minuten in slaap.
Als ik nou niet wil dat je gaat slapen?
Ik denk niet dat je een keuze hebt vannacht.
Ik hou echt van je, Grace.
Ik ben blij dat je van me houdt. Ik hou ook echt van jou.
Ik bedoel dat ik naar je verlang wanneer ik niet bij je ben.
Ik verlang zelfs naar je, wanneer we samen zijn zoals nu.
Ik verlang om nog dichter bij je te zijn, je aan te raken, zoals mensen elkaar...
Allebei hebben we nog een heel leven voor ons.
Waarom ik van je hou, is omdat je niks van me eist.
Dat we gewoon samen kunnen zijn.
Ja.
Het verlangen zal het nog beter maken.
Bedankt voor je woorden, je wijze woorden.
Geen dank.
Wil je je schoenen uit?
Hoofdstuk ZES - Waarin Dogville zijn tanden laat zien
Jason, wat ben je hier aan het doen? Dat is niet goed.
De woorden moeten anders verdeeld worden.
Stop daarmee.
Wat denk je zo van het verdelen van de woorden?
Dit is geen goede dag. Iedereen moet weggaan.
Iedereen behalve Jason. Jason, ik wil met jou alleen praten.
Wat is er? Wat is er aan de hand?
Ik kan heel ondeugend zijn. Mijn vader heeft je dat vast verteld.
Ik denk niet dat dat het is. Ik denk dat er iets anders aan de hand is.
Van mij mag je de hele tijd op mijn schoot zitten, maar dat kan niet als de rest erbij is.
Als iemand niet alles voor anderen kan doen wat hij zou willen doen,
worden die mensen soms kwaad.
Dat is wat mevrouw Henson zegt.
Dat is zo.
Ik denk dat ik begrijp waarom ik niet meer op je schoot mag zitten.
Waarom dan? - Omdat ik de laatste tijd gemeen ben geweest.
Daar zal je je redenen wel voor hebben.
Ik ben ook gemeen geweest tegen de rest, zelfs voor kleine Achilles.
En hij kan zichzelf nog niet eens verdedigen.
Dat is niet netjes. - Dat is het zeker niet.
Ik weet dat ik dit verdien.
Ik verdien een pak slaag.
Moet ik je slaan? Dat ga ik niet doen.
Jouw moeder gelooft niet in een hardhandige aanpak. Ik ga jou niet slaan.
Ze zou erg kwaad worden als ze erachter kwam dat je mij geslagen had.
Ik zei net dat ik dat niet ga doen.
Het is goed dat moeder achter je staat, hè? Het zou niet fijn zijn als dat niet meer zo was.
Ik ben zoals ik ben. Als de mensen uit dit stadje me niet mogen...
dan kan ik daar niets aan doen.
Ik vind het jammer dat ik gestraft moet worden.
Ik heb geen respect voor je als je dat niet doet.
Het maakt me niet uit hoe grappig je dat vindt.
Ik ga je niet slaan.
Misschien moet ik mijn moeder dan maar vertellen dat jij mij geslagen hebt.
Ik zei toch dat ik dat niet ga doen.
Mijn moeder gelooft mij wel.
Als je me een pak slaag geeft, zal niemand het ooit te weten komen.
Stop daarmee. Ga bij Achilles vandaan.
Ik gaf zijn wieg een duw. Het is niet mijn schuld dat hij niet omviel.
Raak hem niet aan. Ga bij de wieg vandaan.
Stop daarmee, Jason. Hou op.
Oké. Jij wilt een pak slaag. Ik zal je een pak slaag geven.
Kom hier.
Zo. - Dat was niet hard.
Het moet hard zijn, anders is het geen straf.
Oké. - Harder.
Dit is... kom op. Zo is het genoeg.
Je hebt genoeg straf gehad.
Misschien zou ik in de hoek moeten gaan staan en mezelf gaan schamen?
Maakt mij niet uit. Ga in de hoek staan. Doe wat je vindt dat je moet doen.
Daar is pa.
Hij is vroeg. Ik hoop dat er niets mis is.
Zoals Dogville had gedaan vanaf zijn open, kwetsbare richel aan de bergwand,
onbeschermd tegen veranderlijke stormen,
zo had ook Grace zichzelf opengesteld.
En daar hing ze aan haar tengere steel, zoals de appel in de hof van Eden.
Een appel zo rijp, dat het sap er bijna uitliep.
En wederom was de politie naar Dogville gekomen.
Ik zou je waarschuwen, om Martha het gedoe met de klok te besparen. Maar ik vergat het.
Ze zijn al bij Canyon Road.
Die man in de andere auto is van de FBI.
Je bent het vergeten? - Ja.
Ik heb het heel druk met de appels, weet je.
De FBI?
Ze waren zeer geïnteresseerd in wat ik het laatste half jaar allemaal gezien had...
met betrekking tot het aanplakbiljet.
Ze vroegen me of ik gezien had dat er iemand in de bossen kampeerde.
Wie weet waar die vrouw allemaal toe in staat is.
Je weet dat ze tot niets in staat is.
Dat zeg jij. Maar zo is het niet als ik de wetsdienaars moet geloven.
Daarom vond ik dat ik ze moest vertellen wat ik wist.
Wat heb je ze verteld?
Ik dacht dat ik onlangs in de bossen iets gezien had.
Een kledingstuk, om precies te zijn.
Het bleek later dat het gewoon een oude hoed was die Tom verloren had.
Maar het had dit kunnen zijn. - Chuck, geef...
Kostbaar, zo te voelen. En met jouw initialen erop.
Ik kan me voorstellen dat zij tot dezelfde conclusie zouden komen als ieder ander.
Ik vertelde de agenten dat het me geen moeite zou kosten om dit kledingstuk te vinden.
Ik schat dat we zo'n vijftien minuten hebben voordat ze de deuren langs gaan.
Ik zou niet proberen weg te lopen. Ze zullen je zeker zien.
Waarom zou ik willen weglopen?
Ik zou ook maar niet schreeuwen.
Waarom zou ik dat willen doen?
Ik was geen voorstander van je komst.
Je bent veel te mooi en te kwetsbaar voor deze plek.
Je hebt me laten geloven dat ik iets voor je betekende.
Het is verdomme je eigen schuld. Ik heb jouw respect nodig, Grace.
Je hebt mijn respect. - Ik wil respect van jou.
Nee.
Dit is fout..
Als ik de bloemen kan laten bloeien in de lente, dan kan ik ook jou dwingen.
Alsjeblieft.
Hou op. Alsjeblieft, niet doen.
Kijk alsjeblieft naar me, praat tegen me.
We zijn vrienden, we zijn familie.
Heb jij Grace gezien?
Ze zit bij mij thuis.
Is ze bezig? - Niet meer. Ga maar naar binnen.
En opnieuw was Grace miraculeus ontsnapt met de hulp van de bewoners van Dogville.
Iedereen had haar beschermd. Inclusief Chuck, die moest toegeven...
dat het waarschijnlijk Tom's hoed was die hij per ongeluk als verdacht had bestempeld.
Hoofdstuk ZEVEN - Waarin Grace genoeg heeft van Dogville, weggaat en opnieuw het licht ziet
Die avond had Tom meteen gevoeld dat er iets gebeurd was,
maar hij moest heel lang aandringen voor ze uiteindelijk toegaf...
en haar hart uitstortte bij hem.
Ik moet hem ermee confronteren. - Nee.
Ik heb geen keus. - Nee.
Niemand accepteert wat hij gedaan heeft. - Ik wil niet dat je dat doet.
Ik kwam hier met al die ideeën en die stomme vooroordelen.
Hij is niet sterk, Tom.
Hij lijkt sterk, maar hij is het niet.
Ik zal kijken of er een manier is om je hier weg te krijgen.
Het einde van de zomer was daar.
In Elm Street vlogen de eekhoorns van Dogville door de benen van kinderen en volwassenen,
tevergeefs zoekend naar Elm Street's niet bestaande iepen.
De warmte had de grond rond de kruisbessen hard gemaakt, maar Grace klaagde niet.
Ze stortte zich volledig in haar werk,
blij dat het iets was dat je echt met je vingers kon vastpakken.
Hallo, Liz. Hallo, Vera.
Pas maar op Grace. Vera moet jou hebben vandaag.
Hoe bedoel je?
Jij dacht zeker dat hij het me niet zou vertellen?
Wie?
Je hebt Jason geslagen.
Dat klopt.
Hoe kon je dat nu doen?
Ik weet dat het ongeloofwaardig klinkt, maar hij vroeg erom.
Dat is waar, Vera. Hij vraagt er altijd om.
Ik had het zelf al veel eerder moeten doen.
Het is je eigen schuld, jij hebt hem zo verwend.
Ik weet dat je veel van hem houdt. Ik ook.
Het zal niet meer gebeuren. Echt niet.
Dat weet ik, want ik laat jou nooit meer op hen passen.
Dat is veel te gevaarlijk voor mijn kinderen.
Ik ben de laatste tijd zo moe.
Misschien moet je 's nachts een keer slapen. Net zoals de meeste mensen.
's Nachts slapen?
Martha zag ene Tom Edison Jr. vanmorgen vroeg uit haar schuur sluipen.
Ik zal je niet lastigvallen met gezeur over dat pak slaag.
Ik ben je ook dankbaar dat door jou Tom niet meer naar me gluurt.
Maar ik had eigenlijk meer van je verwacht.
Maar als dit is wat je wilt dan zul jij je met je onschuldige blik...
uitstekend redden in een stadje als Dogville.
Dat is niet wat ik wil, Liz. - Niet?
Iedereen zag hoe je zijn hand pakte bij de picknick. Wat dat dan geen flirten?
Misschien was ik wel aan het flirten.
De volgende dag sloeg het weer om. De mist kwam uit de bergen omlaag zetten.
En hoewel er geen zonsondergang te zien was, wilde McKay toch dat ze bij hem ging zitten.
Ze had al heel vaak bij Jack McKay gezeten,
maar Jack kon nog steeds niet goed hun onderlinge afstand inschatten.
Integendeel, waar eerder slechts vingers haar jonge huid vluchtig hadden beroerd,
was het nu een hand die op zijn plek bleef gedurende de hele tijdspanne.
De uren in de boomgaard waren lang nu, met de oogst in volle gang.
En Grace was al lang gestopt Chuck's opvatting te bestrijden dat respect voor teelt,
oogst en fruit direct samenhingen met de verschaffing van vleselijke lust.
Alhoewel hij Grace met tegenzin alleen liet, doolde Tom nu regelmatig rond,
in gedachten verzonken, op zoek naar een manier om te ontsnappen.
En aangezien Grace geen loon meer ontving, ging hij haar helpen...
en samen hadden ze de laatste beeldjes uit de etalage van Ma Ginger gepakt.
Wat is er?
Niets. - Is de politie weer op Canyon Road?
Nee. Dit is gewoon meidenpraat.
Grappig dat je het over Canyon Road hebt. Nietwaar, Martha?
Zij was daar vanochtend. - Ja.
Uit de kerk op weg naar huis. Je ziet te voet veel meer.
Als je met de auto bent merk je bijvoorbeeld nooit de appelgaard op.
Die is slechts zichtbaar vanaf één punt op Canyon Road.
Ken je dat punt, Martha? - Ja, dat ken ik.
En ben je daar vanmorgen gestopt om van het uitzicht te genieten?
Het is tenslotte oogsttijd in de boomgaard.
De oude bazen waren altijd dol op mooie oogstmetaforen.
Geurend van vruchtbaarheid, om over gevoeligheid of zelfs erotiek nog maar te zwijgen.
Maar wat dom van me dat ik dat vraag. Je had al gezegd dat je het kende.
Ze heeft je gezien, Grace.
Ze heeft je gezien...
achter een stapel gebroken takken...
met Chuck.
Hij zei dat het niet de eerste keer was was dat je hem probeerde te versieren.
Hij heeft het me nooit eerder verteld, omdat hij mijn gevoelens wilde sparen.
Hij is een teruggetrokken, primitieve man,
maar in zijn hart is hij loyaal en goed.
Wat wil je met mijn man?
Ik wil niets met jouw man of met wie dan ook.
Hoe zit het met Tom en dat hand in hand gedoe op de picknick?
Dat is anders. Ik vind Tom leuk.
Maar je vindt Chuck niet leuk?
Liz en Martha staan achter me als ik je vertel dat ik je een lesje moet leren.
Ik geloof in onderwijs.
Vera.
Nee. Ik geloof dat een klap geven een kleinere misdaad is dan ze verwekken.
Weet je nog hoe ik jouw kinderen les gaf..
Wat? - Weet je nog hoe gelukkig je was, toen ik...
Toen je wat? - Toen ik ze leerde over het stoïcisme.
en ze het eindelijk begrepen.
Oké, om die reden zal ik mild zijn.
Ik ga eerst twee van je beeldjes breken,
en als je je kennis kunt demonstreren over het stoïcisme, door je tranen in te houden...
zal ik ophouden. Heb je dat begrepen?
In haar leven had Grace behoorlijk geoefend haar emoties onder controle te houden,
en ze zou nooit geloofd hebben dat het nu moeilijk was ze onder controle te houden.
Maar toen het porselein op de vloer uiteenspatte, was het alsof iets menselijks vernietigd werd.
De beeldjes waren de nakomelingen van de samenvloeiing van de gemeenschap en haarzelf.
Zij waren het bewijs dat ondanks alles, haar lijden iets van waarde had gecreëerd.
Grace kon er niet langer meer mee omgaan.
Voor het eerst sinds haar kindertijd, huilde zij.
Diezelfde nacht vertelde Grace dat ze gereed was om op zijn advies het stadje te verlaten.
Omdat Tom had bedacht dat een derde partij nodig was voor een succesvolle ontsnapping,
waren ze het erover eens dat Ben de meeste mogelijkheden bezat.
Maar het was een zaak waarin geld nodig was, concludeerde Tom,
en schatte dat, gezien de tijd enzovoort, tien dollar zou volstaan voor Ben en de wagen.
Maar we hebben geen tien dollar. - Nee, we lenen het.
Van wie? - Van vader.
Hij heeft meer dan dat in het medicijnkastje.
Ik regel morgenochtend een lening bij hem.
Maar jij moet een gesprek met Ben hebben.
Het is het eind van de week en hij zal helemaal blut zijn.
Zeg tegen je vader dat ik hem terugbetaal.
Uiteraard.
Dank je.
Je redt me elke keer weer.
Ik kan niet geloven dat je steeds weer voor me klaar staat.
Slaap lekker.
Je zou wat moeten gaan slapen.
Grace zocht Ben de volgende ochtend op.
Toen Grace het geld aanbood als compensatie tussen vrienden,
maakte Ben niet echt oprecht bezwaar,
gezien de problemen die hij hiervoor met de rest van het dorp kon krijgen.
Misschien zouden ze allemaal opgelucht zijn dat ze uit hun leven was verdwenen,
maar Grace was daar niet al te zeker van.
Ben zou haar rijden, ook al wilde hij niet van andermans problemen profiteren.
Ik wil niet profiteren van andermans problemen. - Nee...
Het feit was echter dat Ben voor tien dollar naar de hel en terug zou rijden.
en hij zat minder met de strafbare kant ervan dan dat Grace ooit had kunnen denken.
Hij had van alles vervoerd in zijn leven.
Het plan was dat Grace zich tussen de appels zou verbergen.
De exacte tijd van de oogst weten, is de grootste kunst van alles, had Chuck gezegd,
en de tijd was rijp voor de appels en Grace.
Grace, waar zat je?
Als ik dezelfde onverschilligheid in mijn werk zou tonen, zou ik slaag krijgen.
En nu opschieten.
Het spijt me, Olivia. Ik moest met Ben iets bespreken.
June knapt bijna.
Ze kan niet alleen op de pot, dat weet je heel goed.
Je mag haar niet als oud vuil behandelen omdat ze verlamd is en zichzelf niet redt.
De avond voor de ontsnapping bedacht Tom dat hij zijn lusten niet te veel moest tonen.
In plaats daarvan koos hij voor een zachtere benadering.
Er is een goede en een verkeerde tijd om te zaaien. En in de winter kun je niet zaaien.
Dat is waar. Maar ik hou van je.
Ik weet het. - En jij houdt van mij.
En we zullen elkaar weer ontmoeten in liefde en in vrijheid.
Zeker.
Ik hoef me toch niet te schamen omdat ik je wil? Het is niet iets beschamends.
Nee.
- Nee. Het is prachtig dat we elkaar willen.
Maar niet op deze manier. - Nee.
Het is niet goed.
De volgende morgen, toen Grace zo onzichtbaar mogelijk naar Ben sloop,
leek het wel alsof het hele stadje op hetzelfde moment in de weer was.
Grace. - Ja, Vera?
Als je denkt dat je vanwege het slaan niet meer hoeft te werken, dan heb je het mis.
Kom maar gewoon langs zoals afgesproken,
dan vinden we wel iets waarbij je niemand kwaad kunt doen.
Om twaalf uur? - Ja.
Waarom loop je met je overdaad aan spullen rond?
Ben je bang om ze kwijt te raken?
Ben vervoert appels vandaag, dus laden we geen glazen in.
Maar dat betekent niet dat je vrij bent. Vader wil dat je de vorige lading opnieuw inpakt.
Misschien doe jij het beter en houden we een krat over.
Een oud krat is in jouw ogen vast niet veel waard, maar dit is Dogville.
We zijn hier niet rijk.
En als je handen rood worden, dan weet ik wel wat je erop kunt smeren.
Grace. - Martha.
We moeten de tegels onderaan de trap weer schoonmaken.
Er is stof onder de deur gewaaid. Ik krijg de deur niet open.
Waar heb je gezeten? De oogst is de heiligste tijd van het jaar.
Klinkt dat niet als iets wat jij gezegd kon hebben?
Ik kom zo, Chuck. Ik breng de kratten naar beneden.
Goed.
Terwijl Grace zich naar de garage haastte,
was ze meer en meer blij dat ze besloten had haar vertrek geheim te houden.
Er was eigenlijk behoorlijk wat onnodig werk in Dogville...
dat de inwoners in de toekomst zelf zouden moeten doen.
Grace, ik begin er liever niet over, maar ik zou het geld graag vooraf ontvangen.
Zo zijn we het gewend in de transportsector.
Als je iets al hebt afgeleverd, heb je niet veel meer om over te onderhandelen.
Natuurlijk. Hier is het geld.
Niet dat dit een professionele klus is.
Kom er niet uit... - Oké, Ben.
...voordat ik het zeg.
Canyon Road kronkelde het dal uit, net als Grace,
en met elke bocht liet ze het kleine stadje en zijn geluiden verder achter zich.
Is er iets? - Ja.
Er is heel veel politie verderop.
Dat had ik niet verwacht.
Het is gevaarlijker dan ik dacht. We moeten omkeren.
Nee. Dat kunnen we niet doen.
Als dit een professionele klus was, normaal betaald, dan was het eenvoudiger, maar..
Maar er is voor betaald.
Ja, maar in de transportsector kost gevaarlijke lading meer.
Een toeslag, heet dat.
Als dit een professionele klus was, dan kon ik het je gewoon rekenen.
Maar Ben, ik heb geen geld meer.
Dan gaat het niet.
Je hebt eens gezegd dat ik niet veel pleziertjes heb in mijn leven.
Zoals je weet, ga ik eens per week naar miss Laura.
En je hebt me laten inzien dat ik me daarvoor niet hoef te schamen.
Ik was van plan er vanavond heen te gaan.
En natuurlijk kost me dat geld.
Ik bedoel, niet zo veel als...
niet zo veel als een toeslag voor gevaarlijke ladingen, maar toch...
het kost geld.
Nee, Ben. Doe het alsjeblieft niet.
Het is niet persoonlijk, Grace. Het is niet persoonlijk. Ik...
Ik moet nemen wat me toekomt, dat is alles.
Ik heb geen keus.
Het zijn de regels van de vrachtsector.
We staan geparkeerd op het plein in Georgetown. Precies voor de kerk.
Je kunt beter iets zachter praten.
Nee, Ben.
Dit is niet iets waar ik trots op ben. Denk dat niet.
Grace viel onderweg in slaap, dankzij haar vermogen nare dingen weg te stoppen.
Een gulle God had haar gezegend met het zeldzame talent vooruit te kunnen kijken,
en alleen maar vooruit.
Later, toen de vrachtauto zijn bestemming naderde en ze langzaam wakker werd,
wist ze niet hoe lang ze had geslapen.
Ze wist alleen maar dat ze blij zou zijn wanneer ze weer daglicht zou zien.
En toen hoorde ze de hond.
Je voorliefde voor appels lijkt steeds minder geloofwaardig.
Je hebt ze gekneusd.
We hadden gisteravond een bijeenkomst in het missiehuis.
Men zei dat je wellicht zou proberen weg te lopen,
dus toen ik ontdekte dat je jezelf in mijn truck verstopt had,
had ik geen andere keus dan je naar Dogville terug te brengen.
In de vrachtsector kunnen we geen partij kiezen.
Het hielp Grace niet dat de enige diefstal ooit in Dogville de avond ervoor plaats had gevonden,
terwijl de meeste mensen bij de gemeentevergadering waren.
Bij Tom Edison Sr. was een grote som geld gestolen uit zijn medicijnkastje...
en de verdenking viel al snel op Grace,
die klaarblijkelijk een ontsnapping voorbereid had, waar ze geld voor nodig had.
Grace besloot haar mond te houden na deze nieuwe beschuldigingen.
En Bill, die de laatste tijd zijn technische vaardigheden uitzonderlijk had verbeterd,
had, als eerste ontwerp, een soort ontsnappingspreventiesysteem ingevoerd.
Het was niet bepaald mooi, maar effectief was het volgens hem wel.
Grace, we doen dit liever niet.
We hebben geen keuze, als we de gemeenschap willen beschermen.
Zou je eens willen bewegen? Probeer je te verplaatsen.
Het werkt.
Het moest zo zwaar worden dat je het alleen kunt verplaatsen waar de bodem vlak is.
En de bodem is vlak in de stad.
Mag ik nu gaan?
Ik moet bedenken hoe ik in mijn huis kan komen.
Of is dat een deel van de straf, buiten moeten slapen?
Nee, Grace.
Zie dit niet als een straf. Helemaal niet.
Bill heeft de ketting zo lang gemaakt dat je in je bed kunt slapen.
Grace, zes uur.
Ja, mevrouw Henson.
Hoofdstuk ACHT - Waarin de waarheid verteld wordt en Tom weggaat (om later terug te keren)
Ik kan niet riskeren dat vader me afwijst.
Maar ze denken dat ik het geld heb gepakt.
Omdat ik ze dat verteld heb.
Wat heb je gedaan?
Ze verdachten mij eerst, maar toen heb ik ze ervan overtuigd dat jij het was,
aangezien jij degene was die het medicijnkastje gebruikte.
Waarom?
Omdat ik er ben om voor jou te denken.
Als we een kleine kans willen hebben om jou hieruit te krijgen,
mogen ze niet weten hoe intiem we zijn.
Ze mogen niet weten dat ik je wil helpen.
Als ze wisten dat ik het geld had gepakt, zat ik nu niet met jou te praten.
Ga alsjeblieft niet weg, Tom.
Ik heb je nodig.
Ik zal dit oplossen, met de nodige creativiteit.
Het was niet haar trots die haar op de been hield toen de herfst kwam en de bladeren vielen,
maar meer een soort trance zoals bij dieren wier leven wordt bedreigd,
een toestand waarin het lichaam langzaam en mechanisch reageert,
zonder te veel pijnlijke bezinning.
Net als een patiënt die passief gebukt gaat onder zijn ziekte.
Nu Vera bewijs had dat het Chuck was die zich aan Grace had opgedrongen,
was ze gemener dan ooit.
Als Grace al vrienden had Dogville, dan verloor zij die als de bomen hun bladeren.
Veel mannelijke inwoners bezochten Grace 's nachts voor hun seksuele behoeften.
De kinderen waren op het idee gekomen om de klok te luiden...
bij elke voltrekking van zo'n daad, tot Martha's grote verwarring.
Maar sinds Grace aan de ketting lag was alles eenvoudiger geworden.
De ongewenste intimiteiten hoefden niet meer geheim gehouden te worden,
omdat ze niet echt te vergelijken waren met een seksuele daad.
Ze waren zo gênant als een boer die een koe te pakken neemt,
maar niet meer dan dat.
Tom zag alles.
Het kwelde hem, en de seksuele bezoekjes raakten hem in het bijzonder.
Maar hij ondersteunde haar zo goed als hij kon, zoals een spin die...
door de wind in zijn eigen web is verstrikt.
Alles wat ik heb geprobeerd is mislukt.
Ik heb niet de oplossing waarnaar ik aan het zoeken was.
Je zult het vinden, let maar op. Je bent heel slim.
Wij hebben ze uitgedaagd. - Ik zou me er geen zorgen over maken.
Wij hebben ze uitgedaagd. Nu is het tijd onszelf uit de dagen.
Wat bedoel je?
Door hen wat vertrouwen te tonen.
Het is begonnen met een vergadering, dus moet het daarmee ook eindigen.
Jij praat en zij zullen luisteren. Ze moeten wel luisteren.
Wat zal ik zeggen? - Alles. Je zult alles zeggen.
Alles? - Ja, de waarheid. De waarheid.
De waarheid over hen allemaal.
Ik denk niet dat ze dat willen horen.
Ik weet het. Zoals een kind dat zijn pilletje niet wil slikken.
Eerst zullen ze woedend zijn, maar uiteindelijk zullen ze het begrijpen.
Wees niet wreed. Wijs ze niet terecht.
Als iemand het kan, dan ben jij het.
Ze zullen inzien dat er slechts één de dupe is van de misverstanden en het onrecht: jij.
En dan is het nog maar een kleine stap naar vergeving.
Je hebt veel nagedacht, Tom Edison.
Ik weet zeker dat het een prima plan is.
Als vergeving in het missiehuis nabij was, dan verborg iedereen dat goed.
Ze bijeenbrengen was moeilijk geweest.
Een beroep doen op hun gewetens, die steeds dieper werden weggestopt,
alsof ze zo teer waren als Henson's glazen na het polijsten, bleek moeilijk te zijn.
Maar als er één zou gaan, kon de rest ook wel komen,
zodat over niemand kon worden geroddeld.
Tom had alles geregeld voor de toespraak.
Nu moest ze zwemmen of zinken en oprechtheid naar buiten brengen.
Terwijl Grace het stille publiek toesprak in het missiehuis in Elm Street,
omhelsde de eerste van de vroege herfstsneeuwstormen de stad.
De sneeuwvlokken bestoven de oude gebouwen alsof het een willekeurige oude stad was.
En ze speelden in de takken en twijgen waaraan de appels hadden gehangen,
maar gelukkig was de oogst binnen en was verkocht via de transportsector,
ondanks de teleurstellende prijzen.
Grace had haar verhaal helder verteld.
Ze had niets verfraaid of verbloemd.
Op hetzelfde moment dat ze klaar was, was het opeens gestopt met sneeuwen,
waardoor Dogville bedekt was met een schitterende witte sneeuwdeken.
Ik denkt niet dat het erg goed ging.
Nee, je deed het juist goed.
De sneeuw was vroeg gekomen, misschien te vroeg.
Een misplaatste hint van verzoening.
Tom keek zorgelijk om zich heen:
Vera's tanden waren opeengeklemd. Ze was de eerste die begon te praten.
Teveel leugens. Alleen maar leugens.
Ja, Tom. Het klopt niet met mijn indruk van deze stad en haar inwoners.
Ik ben een dokter, niemand hoeft mij te vertellen of ik ziek ben of niet.
Wat heb je daarover te zeggen, Tom?
Ik zou nu maar eens partij kiezen!
Ben je voor of tegen ons?
Liz heeft gelijk. We zijn veel te toegeeflijk geweest met Tom.
Tom, ik moet je zeggen, zelfs ik heb moeite haar te verdedigen.
Met jou hulp, waarvan ik maar zal denken dat die toevallig was,
is het haar gelukt om bitterheid en ellende te verspreiden door deze stad.
Ze moet weg. Hoe komen we van haar af, Tom?
Dus hoe gaan we het doen, Tom?
Dat vind ik ook. Jij hebt haar hierheen gehaald. Zorg dat je haar ook weg krijgt.
Voor haar leugens zich verspreiden.
Ik heb jullie hier gevraagd te luisteren.
Jullie kwamen alleen om je te verdedigen.
Het spijt me, het is een behoorlijke klap voor me...
om al mijn vrienden zich zo te zien gedragen, zo onbeschaafd.
Je plan werkte niet erg goed, vond je wel?
Je bedenkt wel weer een ander. - Nee.
Geen plannen meer, dat beloof ik.
Ze vroegen me tussen jou en hen te kiezen.
Dat is niet moeilijk op een dag als vandaag. Ik hou van je.
Jij mag dan sterker zijn, dat is waar, maar de idealen, de idealen die we delen.
Je bent uitgeput. Ga liggen.
Ik heb gekozen, Grace. Ik heb jou gekozen.
Nu is het moment. Het moment waarop we gewacht hebben.
We gaan onszelf bevrijden van Dogville.
Je hebt gelijk. Je hebt gelijk, Tom. Het zou zo eenvoudig zijn om nu te vrijen.
Ze kunnen ons elk moment vermoorden. Het zou het perfecte romantische einde zijn.
Ik weet het. Ik voel het ook. Ik hou van je.
Het zou zo mooi zijn, maar van...
vanuit het oogpunt van onze liefde zo compleet verkeerd.
We horen ons in vrijheid te verenigen.
Wat ben je nu kil, Grace.
Ik heb net iedereen afgewezen die ik ooit kende, vanwege jou.
Kun je niet een van je idealen laten varen, om mijn pijn te verzachten?
Iedereen in deze stad heeft jouw lichaam gehad, behalve ik.
Wij worden verondersteld verliefd te zijn.
Mijn liefste Tom.
Je kunt me hebben als je wilt.
Doe maar dat wat de anderen doen.
Bedreig me.
Vertel me dat je me uitlevert aan de wet, aan de gangsters en ik beloof je...
dat je van me kunt nemen wat je wilt.
Ik vertrouw je.
Maar misschien vertrouw je jezelf niet?
Misschien ben je geneigd om met de anderen mee te doen en me te dwingen.
Misschien ben je daardoor zo van streek.
Ik heb alleen maar geprobeerd je te helpen.
Ik vraag gewoon of je bang bent om menselijk te zijn.
Nee, daar ben ik niet bang voor. In het geheel niet.
Goed.
We zien wel wat morgen brengt.
Het is geen misdaad aan jezelf te twijfelen.
Maar het is prachtig dat je dat niet doet.
Ik kan geen rust vinden.
Misschien moet ik even naar buiten gaan.
Een stukje lopen ofzo.
Om het helemaal uit mijn hoofd te zetten.
Een beetje slenteren door de straten.
Luisteren naar het waaien van de wind door de bossen in het dal.
Dat soort dingen.
Maar jij gaat slapen.
Jij gaat slapen en ik zal snel terug zijn.
Het was natuurlijk allemaal onzin.
Als iemand onderscheid kon maken tussen idealen en werkelijkheid, dan was hij het.
Het was tenslotte zijn werk. Hij voelde zich thuis in morele kwesties.
De gedachte dat hij zou twijfelen aan zijn eigen zuiverheid, deed hem onrecht.
Tom was boos.
En midden in alle verwarring ontdekte hij waarom.
Het was niet omdat hij vals beschuldigd was,
maar omdat de aanklacht juist was.
Zijn kwaadheid bestond uit het zeer onplezierige gevoel te zijn betrapt.
Dat was een hele slag voor de jonge filosoof.
En realistisch als hij was, bedacht hij dat de ontstane twijfel kon toenemen.
Misschien wel zoveel dat het ooit nadelig zou blijken voor zijn morele missie.
Tom hield stil.
Hij begon bijna te trillen toen het gevaar voor zijn schrijverscarrière tot hem doordrong.
Al snel had hij zichzelf ervan overtuigd dat het risico te groot was.
Het gevaar dat Grace voor de stad was, was ze ook voor hem.
Het beviel Tom helemaal niet.
En hij was mans genoeg om actie te ondernemen om het tegen te gaan.
Gelukkig was Tom even gewetensvol als praktisch over zijn toekomstige vak.
Hij liet eerlijkheid en idealen genoeg ruimte in zijn leven,
zonder 'sentimenteel' te worden, zoals hij zou zeggen.
Een document weggooien dat later de basis kon blijken voor een roman of een trilogie,
zou hij niet gauw doen.
Maar hij moest toegeven dat in een zwak moment zoiets toch snel gezegd was.
Voor hij terugging naar de vergadering, opende Tom het laatje dat open was toen Grace kwam...
en vond het nog steeds daar:
het kaartje van de gangster in de auto.
De volgende dag scheen de zon aan de frisse herfsthemel...
en was de sneeuw alweer verdwenen.
Voor het eerst sinds tijden kon de heimachine in het moeras gehoord worden,
terwijl hij de heipalen voor wat al dan niet een gevangenis zou worden, de grond insloeg.
Grace opende haar ogen na een bijna bewusteloze slaap, en was in de war.
Te oordelen naar het licht dat binnenkwam door scheuren in de muur was het bijna middag.
'Het grijze uur', zoals Jack McKay het middaguur in Dogville noemde.
Hij had immers veel denkbeelden en neigingen die Grace liever niet allemaal kende.
Maar waarom had niemand haar gewekt?
Niemand had wild op haar deur gebonkt.
Niet één kind had modder in haar bed gegooid of haar resterende ramen gebroken.
Nu wist ze het weer.
Ze herinnerde zich de vergadering van de vorige dag, en verwonderde zich nog meer.
Waarom was ze niet geconfronteerd met de uitkomst van die vergadering? Of zelfs vermoord?
Het was niets voor Dogville om de verontwaardiging in toom te houden.
Misschien was alles toch nog goed gekomen?
Goedemorgen, mevrouw Henson.
Ik wilde eerder komen, maar heb me verslapen.
Dat geeft niet. Liz heeft goed geholpen vanmorgen.
We dachten dat vrije tijd je goed zou doen.
Indrukwekkende toespraak gisteren.
Het heeft ons allemaal aan het denken gezet.
Hallo, Liz. - Hallo, Grace.
Ik heb me verslapen.
Goedemorgen, miss Grace.
Hoe gaat het me je vanmorgen? - Ik heb me verslapen.
Dat geeft niet.
Tom, ik denk dat het Grace is.
Hallo, Grace. Een momentje. Goed nieuws.
Ik ging terug naar de vergadering gisteravond.
Ik wilde het hen moeilijk maken.
Maar ik zweer je, de stemming was veranderd.
We hebben niet gewonnen, maar ik denk dat er iets goeds uit kan komen.
Waarom kwam je niet terug om dat te vertellen?
Ik kwam wel, maar je sliep.
En je zag eruit alsof je het nodig had.
daarom heb ik voorgesteld dat je een tijdje vrij zou moeten hebben.
En weet je, helemaal niemand maakte bezwaar.
Dat klinkt prachtig.
Ik weet het, dat vond ik nou ook.
De mensen uit dit dorp verrassen me keer op keer.
Misschien moet ik mijn theorieën zelfs een beetje herzien.
Je weet hoezeer ik het haat dergelijke dingen te doen.
Toen ik gisteravond terugkwam en je daar zo zoetjes zag slapen,
was ik plots geïnspireerd. Ik heb 't eerste hoofdstuk van een verhaal geschreven.
Een verhaal over een kleine stad.
Raad eens waar ik de inspiratie vandaan heb?
Ik heb alleen nog geen naam voor de stad kunnen verzinnen.
Waarom noem je het niet gewoon Dogville? - Dat werkt niet.
Nee, het moet universeel zijn. Veel schrijvers maken die fout, weet je.
Wil je dat ik het je voorlees?
Als er iets van liefde in zit, komt 't van jou.
Zou je je beledigd voelen, als ik nee zeg?
Nee. - Als ik echt de hele dag voor mezelf heb...
Nee, nee...
Twee mensen kwetsen elkaar alleen als ze aan de liefde voor elkaar twijfelen.
Je kunt het 'n ander keer lezen.
Je gaat ergens zitten en staart naar de bergen.
Dat doet het meisje in mijn boek.
Tot ziens. - Tot ziens. Goed nieuws.
Wijselijk besloot Grace te hopen op 't beste in plaats van te vrezen voor 't ergste,
en plande een rustig dagje met het wassen van haar kleren en zichzelf.
En om de een of andere reden wist ze zeker,
dat geen van de karakters uit Tom's verzonnen stad dat ooit zou durven dromen.
Opeens was het alsof Dogville haar adem inhield.
Zelfs de wind ging liggen, waardoor het ongebruikelijk rustig werd in de stad.
Alsof iemand het met een grote kaasstolp had bedekt,
waardoor een zelfde soort rust ontstaat als wanneer men op bezoek wacht.
Na twee dagen vrij werd Grace weer aan 't werk gezet, maar de rust bleef.
Dat nam zelfs toe tot het op de vijfde dag omsloeg in een vreemde stemming,
die plots alle burgers de straat op bracht om te luisteren.
Ze vroegen elkaar of de telefoon het echt nog steeds niet deed,
en of iemand had gehoord dat Ben moest omkeren op zijn weg naar Georgetown...
die zelfde ochtend, vanwege een grote boom die de weg versperde.
Ze waren niet ongerust.
Ongerust was niet het juiste woord. Toen zag Tom de auto's.
Tom heeft een verrekijker. Maar je kunt ze met 't blote oog zien.
Het zijn er minstens acht.
Ik dacht dat de weg versperd was.
Ze moeten erlangs gekomen zijn, voordat de boom is omgevallen.
De lakens van June's bed moeten verschoond worden. Ik kom er zo aan.
Hallo, June.
Grace was net begonnen aan het bed, dat June wederom bezoedeld had,
toen haar een irritant gevoel van tijdverspilling bekroop.
En zonder na te denken, zei ze toen de woorden:
Niemand gaat hier slapen.
Ze zei ze niet hardop,
maar evengoed was ze geschrokken van de uitdrukking die haar ontglipt was.
Waarvandaan kwamen deze onheilspellende woorden?
De duisternis trad in, toen Grace 's avonds na haar werk op weg naar huis ging.
De mensen op 't plein dat de vallei overziet, hadden de hoop opgegeven iets anders te zien,
nu het minder licht was geworden.
Teleurgesteld slenterden ze door Elm Street.
Tom? - Hallo, Grace.
Er waren wat auto's, maar het is te donker. We kunnen niets meer zien.
We hebben elkaar niet veel gezien.
Ik weet het. Ik heb het druk gehad met mijn boek.
Mag ik je wat vragen?
Natuurlijk
Je kon je er niet toe zetten om het weg te gooien, hè?
Het nummer dat hij je gaf die avond. Je kon het niet weggooien.
Ik heb je gezegd dat die man gevaarlijk was. Het was dom.
Dom of niet, Tom pleitte die avond voor opsluiting van Grace in haar schuur.
Als de auto's echt een teken waren dat het telefoontje van Tom vijf dagen eerder,
namens de gemeenschap, naar het nummer op het kaartje in zijn bureaulade,
eindelijk tot actie had geleid,
en Grace nu weg moest uit hun leven,
zou het zeker goed staan wanneer ze haar ook hadden opgesloten.
Grace lag op bed, toen Jason naar boven werd gestuurd met de sleutel.
Grace hoorde hem omdraaien in het slot,
maar ze was te diep in gedachten over zaken die ze vaak het laatste jaar had vermeden.
Hoofdstuk NEGEN - Waarin het langverwachte bezoek arriveert en de film eindigt
Vanaf het moment dat ze eindelijk het geluid van de startende auto's hadden gehoord...
vanuit de richting van de rand van het bos,
was het snel gegaan.
Tom had een delegatie samengesteld om te zorgen voor een gepaste ontvangst.
Dogville lag wel buiten de gebaande paden, het was desondanks gastvrij.
Welkom, heren. Welkom.
De stad staat tot uw beschikking.
Ik zou u een grote sleutel moeten geven. Maar ik heb alleen deze kleine.
Waar is ze? - Vastgezet met deze sleutel.
Waar is ze?
Oké. Als u zich afvraagt wat dat geluid is.
Dat is het heien, voor de nieuwe gevangenis.
Is het misdaadcijfer in dit land werkelijk gestegen, zoals ze zeggen?
Misschien vinden mensen dingen crimineel, omdat ze jaloers zijn op succes?
Wat is uw mening daarover?
Misschien hebt u geen mening. Ik doe de deur wel open. Sorry.
Voilà, zoals de Fransen zeggen.
Wat is dit, verdomme?
Wie heeft dat gedaan?
Billy, steek je hand op.
We voelden ons veiliger toen ze vastzat. U kunt vast beter met haar soort overweg.
Niemand van ons wil geld accepteren voor het helpen van mensen.
Behalve natuurlijk als u zich daarbij beter voelt.
Hou je kop. - Zeker.
Grace was geen kenner van dure auto's, maar ze herkende met gemak...
het geluid van het voertuig dat op dat moment de bocht van Canyon Road om kwam.
Helaas, in de herinnering van Grace was 't ronken van de Cadillac 355C onlosmakelijk verbonden...
met een ander, minder geraffineerd geluid.
Dat van geweervuur gericht op haar persoon.
Niet doen.
Je moet je acties verantwoorden voordat je ons neerschiet.
Dat is nieuw.
Dat kan als zwakte opgevat worden, vader. Je stelt me teleur.
Ik ga niemand neerschieten.
Je hebt al eerder op me geschoten.
Ja, het spijt me. Dat betreur ik ook.
Je rende weg.
Maar door op je te schieten is het niet beter geworden.
Natuurlijk niet. Je bent veel te koppig.
Als je me niet wilt vermoorden, waarom ben je dan gekomen?
Ons laatste gesprek, waarin je vertelde wat je niet leuk aan mij vond,
hebben we nooit afgesloten, omdat je wegrende.
Ik moet ook de kans krijgen om jou te vertellen wat mij aan jou niet bevalt.
Dat is volgens mij normaal bij een nette conversatie.
Ben je daarom gekomen?
En je noemt mij koppig?
Weet je zeker dat je me niet wilt dwingen mee terug te gaan en te worden als jij?
Als het mogelijk was om je te dwingen, maar dat zal natuurlijk nooit gebeuren.
Je bent meer dan welkom thuis om mijn dochter weer te worden.
En als je dat deed wil ik zelfs mijn macht en verantwoordelijkheid met je delen.
Niet dat het jou iets kan schelen.
Wat is het dan?
Wat is het? Wat aan mij bevalt je niet?
Een woord dat jij zei, heeft mij geprikkeld.
Je noemde mij arrogant.
Om te plunderen, als ware dat een godgegeven recht. Dat is arrogant, vader.
Dat is precies wat me niet bevalt aan jou.
Jij bent degene die arrogant is.
Ben je gekomen om dat te vertellen?
Ik ben niet degene die oordeelt, vader. Dat ben jij.
Jij oordeelt niet, omdat je met hen sympathiseert.
Een slechte jeugd, en een moord is toch niet noodzakelijkerwijs een moord?
Je kunt enkel omstandigheden de schuld geven.
Verkrachters en moordenaars mogen volgens jou slachtoffers zijn,
maar ik noem ze honden.
En als ze hun eigen braaksel oplikken, kun je ze alleen stoppen met de zweep.
Maar honden volgen slechts hun eigen aard.
Waarom zouden we hen dan niet vergeven?
Honden kun je veel nuttige dingen leren,
maar niet als we hen telkens vergeven wanneer ze hun eigen aard volgen.
Dus ik ben arrogant. Ik ben arrogant omdat ik mensen vergeef?
Zie je niet hoezeer je je verlaagt als je dat zegt?
Je hebt het vooroordeel, dat niemand zou kunnen voldoen...
aan jouw hoge morele normen, dus spreek je ze maar vrij.
Ik kan echt niets bedenken dat arroganter is dan dat.
Jij, mijn kind... mijn lieve kind, jij vergeeft anderen met excuses...
die je nooit van zijn leven voor jezelf zou laten gelden.
Waarom zou ik niet vergevingsgezind zijn? Waarom?
Je moet vergevingsgezind zijn, maar alleen als daar tijd voor is.
Je moet wel je eigen normen handhaven. Dat ben je ze verschuldigd.
De straf die je verdient voor jouw overtredingen, die verdienen zij ook.
Het blijven mensen.
Moet iedereen dan rekenschap afleggen voor zijn daden?
Natuurlijk, maar jij geeft hen niet eens kans daartoe.
En dat is buitengewoon arrogant.
Ik hou van je tot de dood ons scheidt.
Maar een arroganter persoon als jij, ken ik niet.
En jij noemt mij arrogant.
Ik heb niets meer te zeggen.
Jij bent arrogant. Ik ben arrogant. Je hebt 't gezegd. Nu kun je gaan.
Zonder mijn dochter zeker?
Ik zei, zonder mijn dochter.
Ja.
Het is jouw beslissing. Ze zeggen dat je wat problemen hebt.
Niet meer problemen dan thuis.
Je mag er een poosje over nadenken.
Misschien verander je van gedachten. - Dat doe ik niet.
Liefste, macht is zo slecht nog niet.
Ik weet zeker dat je het kunt gebruiken op een manier waarop het jou goeddunkt.
Denk er nog eens over na.
De mensen die hier wonen doen hun best, onder zeer moeilijke omstandigheden.
Als jij het zegt, Grace.
Maar is hun best wel goed genoeg?
Houden ze van je?
Grace had al een lange tijd nagedacht.
Ze wist dat als ze niet neergeschoten werd door de gangsters,
ze geconfronteerd zou worden met haar vaders voorstel om terug te komen, om met hem...
en zijn bende van bandieten en boeven samen te zweren. Ze had geen behoefte...
om haar antwoord daarop te herzien.
Ondanks dat het verschil tussen de mensen thuis en die in Dogville...
kleiner was dan ze verwacht had.
Grace keek naar de kruisbessenstruiken zo kwetsbaar in de gladde duisternis.
Het was goed te weten dat, als je ze niet slecht behandelde...
ze in het voorjaar weer opkwamen en ze in de zomer weer zouden uitpuilen...
met de onbegrijpelijke hoeveelheid bessen die zo lekker zijn in taart,
zeker met kaneel.
Grace keek om zich heen naar de angstige gezichten achter de ramen,
die elke stap volgden, en schaamde zich dat zij schuld had aan die angst.
Hoe kon ze hen haten voor wat in wezen louter hun zwakte was?
Ze zou waarschijnlijk gelijksoortige dingen hebben gedaan...
als zij in een van die huizen had gewoond.
'Beoordeel ze naar je eigen maatstaven', zoals haar vader zei.
Zou ze niet hetzelfde hebben gedaan als Chuck, Vera, Ben, mevrouw Henson, Tom...
en al die mensen in hun huizen?
Grace ging even zitten.
En tegelijkertijd weken de wolken uiteen en lieten het maanlicht door.
En Dogville onderging weer een van die kleine veranderingen van licht.
Het was alsof het licht, voorheen zo barmhartig en zwak,
nu weigerde de stad nog langer te verbergen.
Plotseling was het onvoorstelbaar dat ooit een bes aan een kruisbessenstruik verscheen,
maar waren slechts de doornen zichtbaar.
Het licht toonde alle oneffenheden en scheuren in de gebouwen en... in de mensen.
En plotseling wist ze het antwoord op haar vraag maar al te goed.
Als ze als hen had gehandeld, had ze niet een van die daden kunnen verdedigen...
en ze niet hard genoeg kunnen veroordelen.
Het was alsof haar leed en pijn eindelijk de juiste plaats hadden gevonden.
Nee, wat zij hebben gedaan was niet goed genoeg.
Als iemand de macht had om het recht te zetten, dan was het zijn plicht dat te doen.
In het belang van andere steden, in het belang van de mensheid,
en zeker in het belang van de persoon Grace zelf.
Stel, ik keer terug en word weer jouw dochter,
wanneer krijg ik dan de macht waar jij 't over hebt?
Nu? - Direct.
Waarom niet?
Dat zou tevens betekenen dat ik de directe verantwoordelijkheid op me zou nemen.
Ik zou helpen met problemen oplossen,
zoals het probleem van Dogville.
We zouden een hond kunnen neerschieten en hem aan de muur nagelen.
Onder die lamp, bijvoorbeeld. Dat kan soms helpen.
Dat zou de stad alleen meer afschrikken en er amper een betere plaats van maken.
En het zou weer kunnen gebeuren.
Iemand die toevallig langskomt en zijn zwakheid toont.
Daar wil ik die macht voor gebruiken, als je het niet erg vindt.
Ik wil deze wereld een beetje beter maken.
Dat kind wil maar niet stil zijn. Zegt dat hij met u wil praten.
Kunnen we hem niet gewoon neerschieten?
Laat mij met hem praten.
Wat is er?
Het kan een man niet kwalijk genomen worden dat hij nu bang is, of wel?
Nee, dat klopt.
Ik ben bang, Grace.
Ik heb je gebruikt en dat spijt me.
Ik ben stom, echt waar. Misschien zelfs arrogant soms.
Dat klopt, Tom.
Ook al is mensen gebruiken niet erg netjes, toch moet je het met me eens zijn,
dat deze specifieke toelichting alle verwachtingen overtroffen heeft.
Het zegt zo veel over menselijk zijn.
Het was pijnlijk, maar je moet toegeven dat het ook verbeterend was. Vind je niet?
Niet nu, Tom.
Als er een stad bestaat waar de wereld beter zonder kan, dan is het deze.
Schiet ze neer en brand de stad plat.
Verder nog iets, liefje?
Er is een gezin met kinderen.
Pak de kinderen eerst, dwing de moeder te kijken.
Vertel haar dat je stopt, als ze haar tranen in bedwang kan houden.
Dat ben ik haar verschuldigd.
Ik vrees dat ze iets te makkelijk huilt.
Je kunt hier maar beter weggaan.
Ik ben bang dat je al veel te veel geleerd hebt.
Heb je het koud, schat? Wil je een sjaal?
Het gaat wel.
Moeten de gordijnen open? Die heb je niet meer nodig.
Wat denk jij?
Ik denk dat we ze open moeten doen. Dat is wel gepast.
Bingo, Grace.
Ik moet zeggen, jouw toelichting was stukken beter dan die van mij.
Het is beangstigend, maar zo helder.
Kan ik mezelf toestaan om het als inspiratie te gebruiken bij het schrijven?
Vaarwel, Tom.
Sommige dingen moet je zelf doen. - Echt waar?
Dat moet je me eens uitleggen onderweg naar huis.
Plotseling was er een geluid.
Niet zo overtuigend en krachtig als in die regenachtige nacht in de lente,
maar luid genoeg om de laatste zuchten van het brandende hout te overstemmen.
Daar was het weer. Iedereen hoorde het.
Grace herkende het als eerste.
Dat is Moses.
Dat is Moses, zei ze. En ze sprong uit de auto.
Snel overbrugde ze de afstand tot 't hondenhok via wat nu amper straat genoemd kon worden,
en zeker niet Elm Street, daar er geen boom meer over was op de bergrug van Dogville,
laat staan een iep.
Het was Moses.
Zijn overleven was verbazingwekkend. Een wonder.
Nee, laat hem maar.
Ze zullen de vlammen in Georgetown nu wel hebben opgemerkt.
Er komt wel iemand die hem vindt.
Hij is gewoon boos omdat ik zijn bot ooit heb afgepakt.
Of Grace nu Dogville had verlaten of Dogville juist haar en de wereld in het algemeen,
is een listige vraag, waar weinigen van zouden profiteren door hem te stellen...
en nog minder door een antwoord te geven.
En ook hier zal het antwoord niet komen.
--- vertaald door www.vertaalsysteem.nl ---
voor ondertitels: www.ondertitels.nl